In een gesprek met Jurre Bosman praat Irmela openhartig over haar schooltijd, waarin ze jaren is gepest. Ze is nu 16 jaar en heeft nog steeds last van de pesterijen. Door behulp van trainingen en hulp van haar ouders gaat het nu gelukkig weer wat beter met Irmela.
Heeft u deze video bekeken?
Beantwoord ten behoeve van onderzoek naar de effectiviteit van Leraar24 deze korte vragenlijst over hoe u deze video ervaren heeft. Elk kwartaal worden 10 dvd-boxen met aansprekende films onder de respondenten verloot.
Reacties (5)
theo wismans | 16-12-2010
http://parkstadlimburgbloeit.blogspot.com/2010/12/leerlingen-charlemagne-college-maken.html Dit uniek document kan heel goed gebruikt worden om pesten te bespreken in de les
Tim | 27-10-2010
Ik heb enorm veel bewondering voor het feit dat Irmela de vele pesterijen uiteindelijk te boven is gekomen en weer in staat is om positief tegen het leven aan te kijken. Een situatie als deze maakt mij als leraar-in-wording extra bewust van het belang van een veilige klas. In dit filmpje zijn enkele ongewenste situaties te zien die door Ebbens & Ettekoven (2009:174) worden genoemd: de 'gemeenschappelijke vijand' (Irmela was altijd het doelwit van pesterijen, omdat ze lelijk gevonden werd; eerst pestte de hele klas haar, later zelfs de hele school; pesters proberen uit te vinden wie een makkelijk slachtoffer is) en het 'omstandersdilemma' (omstanders weten vaak niet wat ze moeten doen en gaan meepesten om zelf niet gepest te worden). Om dit soort situaties te voorkomen vind ik het belangrijk als leraar pedagogisch competent te zijn. Overdracht van waarden en normen is noodzakelijk voor een gunstig leef- en leerklimaat in de klas.
theo wismans | 29-07-2010
http://www.onderwijsvanmorgen.nl/de-biologie-van-de-agressie-pesten/ Henk Witteman is op ovm bezig met een serie over pesten. Zeer de moeite waard!
theo wismans | 15-07-2010
http://www.onderwijsvanmorgen.nl/de-biologie-van-agressie-pesten-deel/#PageComment_4115 met een mooie reflektie van Henk Witteman over gelukskunde en pesten
wilma Keijman | 30-06-2010
Ik heb met een brok in mijn keel gekeken. Heb zelf een dochter die buiten gesloten wordt op school,dus vaak alleen staat.Het lijkt wel alsof alle meisjes(niet de jongens) in haar klas een front willen vormen tegen haar soms is er wel een klasgenootje die haar ziet staan,maar lijkt zij door de grotere groep weer terug gefloten te worden. Mijn dochter heeft nu hulp en gaat naar een andere basis school om opnieuw te beginnen.Maar wat mij het meest steekt is dat de leraar dit niet ziet.