Ik ben eens met de standpunt van Boon. Je geeft leerlingen duidelijke regels en als zij de regels overtreden moeten zij strafwerk schrijven. Het is een keuze van de leerlingen om strafwerk te schrijven als zij de regels overtreden. Persoonlijk vind ik het niet erg om leerlingen te laten nakomen. Ik wilde de tijd verspillen van mijn leerlingen zodat zij goed over hun fouten kunnen nadenken. Peter heeft gelijk over dat strafwerk niet de allerbeste straf is. Een voorbeeld die hij heeft genoemd is pesten. Ik denk niet dat pester door een beetje schrijfwerk gelijk stopt met pesten. Natuurlijk zijn er andere manieren om ongewenst gedrag te corrigeren, jammer dat niet alles aan bod is gekomen.

Ik ben het met Fabian eens dat je bij elke situatie moet afwegen welke techniek het beste is. Het verschilt ook per situatie hoeveel de technieken overeenkomen. Ga je kijken naar een leerling die zijn boeken vergeet: Astrid heeft het over eerst waarschuwen - dan schrijven, kan je dit zien als het herstelrecht dat de leerling heeft: de volgende keer wel je boeken meenemen. Als je gaat kijken naar bijvoorbeeld pesten zitten er wel veel verschillen in beide technieken en vind ik de techniek van Jan een betere oplossing. Ik denk dat je pesten eerder oplost met gesprekken dan met strafregels. Bij beide technieken denkt de leerling na over wat hij anders moet gaan doen, bij Astrid staat dit in de strafregels, bij Jan wordt hier bij het herstelrecht over nagedacht. Zoals Astrid ook aangeeft kan je haar manier voor of na een andere zetten: het zou de straf kunnen zijn als de leerling niet kiest voor het herstelrecht van Jan.

Ik ben het met Ilse eens dat beide docenten hetzelfde zeggen: er moeten duidelijke kaders zijn, daarbinnen heb je speelruimte. Stap jij als leerling buiten het gegeven kader dan moet je daarop worden aangesproken en desnoods strafwerk krijgen. Ik denk niet dat het schrijven van regels de beste oplossing is om te straffen. Ik denk dat nakomen en bespreken wat ongewenst gedrag is beter is. Ik denk dat het nuttiger is om regels te schrijver dat te maken heeft met het desbetreffende vak dan op hun eigen gedrag. De kans is groot dat ze schrijven wat de leraar willen horen en niet refelcteren op hun eigen gedrag. Zoals ik eerder op dit forum gelezen heb ben ik een dat de manier van Jan de voorkeur heeft. Vooral om de reden dat leerlingen later in hun werk ook geen regels schrijven als ze iets fout doen maar het moeten proberen te herstellen.

Ik vind de techniek boeiend beter dan de techniek snugger straffen. Snugger straffen is alleen het overschrijven van een regel die je verkeerd hebt gedaan. Als je meerdere keren hetzelfde fout doet moet je dus ook telkens hetzelfde overschrijven. Het is goed om de leerling na een paar keer dezelfde fout strafwerk mee te geven door hem een zin op te laten schrijven. Om dit 1 keer te doen vind ik dit best nuttig, maar om dat meerdere keren te doen vind ik dat niet goed. Een leerling doet het vaak ook niet expres om zijn boeken te vergeten en dus kun je de manier boeiend beter gebruiken. Hierbij kun je het zelf oplossen als je dat wilt. Je krijgt de kans om je gemaakte fout op te lossen en dus krijg je eigenlijk een tweede kans. Als een leerling het niet expres doet neemt hij natuurlijk gebruik van zijn kans en zorgt hij ervoor dat zijn gemaakte fout hersteld wordt. Toch ben ik het ook deels met Frank eens, alleen vind ik het beter om de leerling een tweede kans te geven.

Ik vind dat bij allebei de techniekn wat goede punten en wat minder goede punten te noemen zijn. Ik denk dat het aan de situatie ligt, welke techniek er beter bij past. Ik ben het wel met Anouk eens, ik denk namelijk dat de techniek herstelrecht beter werkt als het gaat om pesten. Als er wordt gepest en je praat daar over met de pester en diegene die gepest werd, kom je tot een beter resultaat dan dat je de pester een hoop strafregels laat schrijven. De techniek snuffelstraffen vind ik beter passen bij een leerling die bijvoorbeeld zijn huiswerk regelmatig vergeet te maken. Hier lijkt mij het beter om die persoon strafregels te geven dan een gesprek mee te voeren. Wel denk ik dat een gesprek voeren best nuttig kan zijn, maar dit geldt niet voor iedere leerling.

Ik vind de techniek snuggerstraffen erg goed. Door middel van de schrijfregels leren kinderen hun eigen fouten in zien en zullen ze het na een keer zo’n grote straf ook niet vaker doen. Als je als docent zijnde steeds maar blijft waarschuwen en pas na de 20 e keer een straf uit deelt hebben de leerlingen jou al wel 20 keer kunnen uitproberen voordat er consequenties aan vast zitten. De techniek herstelrecht vind ik zelf dan weer minder. Ik denk niet dat leerlingen er veel van zullen leren als ze in gesprek gaan met hun slachtoffer. Het kan zijn dat de “dader” tijdens het gesprek zoiets heeft van “ik zeg maar ja dan ben ik er weer van af” in plaats van dat hij echt zijn eigen mening geeft en geraakt wordt. Zoals er al genoemd was werkt dit denk ik wel bij het pesten. Hierdoor komt de dader in aanraking met het slachtoffer die door de woorden van de dader erg geraakt is. Hopelijk raakt dit de dader waardoor hij in ziet dat hij wel degelijk fout zat.

Ik denk dat beide manieren van straffen wel goede dingen hebben. Het ligt alleen aan de situatie wanneer je welke het beste kan gebruiken. Hiermee ben ik het dus ook met Fabian eens, alleen denk ik wel dat de manier van J. Ruigrok beter is. Bij het herstel recht geef je de leerling zelf de keus en hiermee benader je ze positief. Aan het einde van het filmpje zegt J. Ruigrok het volgende: “Hoe mooi is het niet als je die leerlingen met elkaar leert praten, zodat ze zelf hun problemen oplossen.” Ik denk dat dit een hele goede aanpak is, want later moeten ze ook hun eigen problemen oplossen. Hier bereid je de leerlingen dus al mee voor op de toekomst.

Ik ben het eens met Bob zijn reactie. Het belangrijkste is consequent zijn. Daar ligt naar mijn mening de sleutel tot ordehandhaving. Beide manieren zijn goed en zullen werken, zolang je maar consequent bent. Ikzelf zit er een beetje tussenin. Als het vergrijp van de leerling niet al te groot is, dan wil ik er best met de leerling over praten en de leerling het “herstelrecht” geven, maar is het ernstig en kan het echt niet door de beugel kan dan zou ik ze toch laten schrijven. Overigens vond ik de opmerking van Dhr. Ruigrok op het eind erg sterk. Dat wanneer een verlegen leerling niet durft te praten, dat dan de sfeer niet veilig genoeg is. Als iedereen zich veilig voelt, dan ben ik van mening dat iedereen zijn mening durft te geven. Is dit niet het geval, dan moet je er voor zorgen dat er een veiliger klimaat in de klas ontstaat.

Ik vond dat Astrid een punt had met dat je snel moet straffen. Maar dan bij kleine dingen die groot kunnen worden. Dus bij dingen zoals boeken vergeten of te laat komen. Want als je dit toe staat dan zullen de andere leerlingen in de klas dit zien en dan heb je starks een hele klas die zijn spullen vergeet of te laat komt. Bij dit soort vergrijpen vind ik strafregels een goede oplossing. Maar voor andere dingen die niet mogen van de school maar wat geen ramp is, zoals je pet op of oortjes in, kun je best de manier van Jan gebruiken. Want dan wijs je de leerlingen op een leuke manier op hun fouten. Ik denk dus dat je bij elke situatie steeds moet afwegen welke manier je gebruikt. ik denk niet dat de een beter is dan de ander.

Ik ben het eens met de meneer. Je moet lol hebben in de klas en je moet contact maken met de leerling, als je de leerling kunt bereiken met een leuke opdracht om het goed te maken, ben ik het hier volledig mee eens. Maar het ligt voor mij wel aan de ernst van het vergrijp. Het kan niet zo zijn dat leerlingen iedere keer dat ze zijn boeken vergeten en dan de volgende les de klas trakteren om het goed te maken aan de klas en leraar omdat door hem er een paar minuten aan hem besteed moesten worden door de leraar die boos op hem is. Je krijgt één kans om het goed te maken, daarna strafwerk en als je dat gemaakt hebt beginnen we opnieuw. De sfeer in de klas is heel belangrijk, door een goede sfeer krijg je ook een goede werksfeer. Ik sta je niet voor de klas om vriendjes te maken, maar een goede sfeer in klas is wel super belangrijk. Van de twee is er niet een manier die ik kan kiezen, beide hebben voor en nadelen. Wel is het leuk om te horen wat collega´s doen.

Beide docenten zeggen hetzelfde: er moeten duidelijke kaders zijn, daarbinnen heb je speelruimte. Stap jij als leerling buiten het gegeven kader dan moet je daarop worden aangesproken en desnoods strafwerk krijgen. Ik ben het met Jan eens dat er gepraat moet worden over gedrag. Op papier kun je jezelf makkelijk anders voordoen en zeggen dat je spijt hebt. Zoals velen hieronder ook al zeggen is het belangrijk dat leerlingen nu leren hoe ze zich moeten gedragen, omdat het later veel grotere gevolgen kan hebben wanneer je je 'misdraagt'. Astrid heeft volgens mij niet in de gaten dat ze zichzelf gruwelijk tegenspreekt. Ze zegt: door ordeproblemen kan maar de helft van de tijd daadwerkelijk aan de lesstof worden besteed. Maar daarna zegt ze tegen Jan dat er geen tijd is om klassikaal te praten over wangedrag en het samen op te lossen/uit te praten. Waarom dan niet één keer goed tijd investeren in het uitpraten, zodat je in het vervolg alle lestijd kunt benutten voor de lesstof?

Ik ben het eens met Frank en Bjorn, maar vanuit een ander punt. Ik denk dat beide manieren werken en allebei goed kunnen werken. Het belangrijkste van welke manier dan ook is het consequent zijn als docent. Als leerlingen precies weten wat ze wel en niet bij je kunnen doen zullen zich daaraan houden. Dan maakt de methode om de orde te handhaven vrij overbodig. Dan zullen meerdere mogelijkheden ook te toepassen zijn. De sleutel van beide manieren is het consequent zijn. Dat is de reden dat beide manieren kunnen werken.

Ik zie in dat men graag de lestijd zo effectief mogelijk indeelt. Mvr. Boon gebruikt dit als argument om leerlingen te straffen. Mr. Ruigrok ziet liever dat de docent samen met de leerling of klas op zoek gaat naar een oplossing. Deze 2e optie brengt denk ik sneller een resultaat omdat er via contact overlegt wordt om een positief resultaat te behalen: een effectieve les. Maar hierbij zie ik ook de noodzaak om aan te geven dat je als docent in staat bent om te straffen. Als ik meteen zou beginnen met het samen op zoek gaan naar een oplossing, zullen leerlingen daar naar mijn mening hun gedrag niet op aanpassen. Gedrag aanspreken, werken met consequenties en die consequenties uitvoeren, zodat de ruimte die de leerling heeft binnen jouw les, snel duidelijk is. Vanaf dit punt denk ik dat de klas je op de korte termijn een klootzak vinden, maar op de lange termijn ben je minder tijd kwijt aan het handhaven van de orde.

Net als Frank ben ik het eens met beide personen. Maar op dit moment denk ik dat iedereen op zijn eigen stijl ervoor zorgt dat de problemen opgelost worden. De ene vindt het fijn als docent om niet een te strenge aanpak te hanteren maar andere willen graag consequent zijn en maatregelen treffen wanneer er iets gebeurt wat hem/haar niet aanstaat. Zelf heb ik liever de minder strenge aanpak maar dat wil nog niet zeggen dat ik niet consequent kan zijn of dat ik niet rechtvaardig kan zijn. Zoals Frank en Myrthe aangeven dat je ook de twee manieren na elkaar kan gebruiken staat me minder aan. Ik vind dat ieder zijn eigen stijl heeft en dat je dan niet twee dingen na elkaar moet gaan gebruiken, Wanneer één van de twee niet werkt kun je wel gebruik maken van de ander maar vindt niet dat je dan alle twee na elkaar moet gaan gebruiken. Ik denk ook dat daar dan teveel tijd in gaat zitten.

Met beide visies ben ik het eens. Ze hebben beide hun goede kanten. Zoals Myrthe ook al aangeeft, kun je ze ook beide na elkaar gebruiken. Dit wordt ook al aangegeven door Astrid. Ik vind het ook belangrijk dat er voor de leerlingen duidelijke grenzen staan. Op die manier kunnen ze ook zien wanneer ze die grenzen overschreden hebben. Ook kun je ze dan duidelijk maken wat de consequenties zijn. Ik vond het wel een interessant filmpje. Ik wil de strafregels wel een keer gaan proberen op mijn stage.

Ik krijg het idee dat Mr. Ruigrok een soort utopie voor ogen heeft waarin leerlingen zich 100% geven voor school, elke dag. Ongetwijfeld zijn die scholen er, maar er zijn tegelijkertijd net zo veel scholen waar leerlingen een stuk lastiger in de hand te houden zijn. En juist daar is het belangrijk om goede, efficiënte gedragsregels tussen docent en leerling te scheppen. Ik ben het met hem eens dat leerlingen in eerste instantie hun 'herstelrecht' moeten krijgen. Maar wat doe je dan als een leerling de volgende les WEER de zelfde fout maakt, en de les daarna? Ga je weer een gesprek aan? Geef je hem meteen straf? Of maak je een afspraak met hem, door bijvoorbeeld te zeggen dat als hij nog een keer hetzelfde gedrag vertoont daar een sanctie op volgt (en dan bedoel ik niet een laconieke 'straf' als een toneelstukje opvoeren). Mijn voorkeur gaat uit naar het laatste.

Het is mooi om te zien dat je de indruk krijgt dat Astrid en Jan het totaal niet met elkaar eens zijn, terwijl dat op het einde van het filmpje wel meevalt. De manier van Jan spreekt mij meer aan. Je geeft de leerling een keuze, laten zien dat hij het kan herstellen of straf krijgt. Als je voor het strafwerk kiest, kom je toch weer bij de manier van Astrid uit. Door eerst de manier van Jan te gebruiken, geef je de leerling de verantwoordelijkheid om zijn gedrag te verbeteren. Zelf ben ik niet zo van het strafwerk geven, maar ik geef bijvoorbeeld wel bij de leerling aan dat ik last van hem heb. Dit moet de volgende keer verbetert zijn, anders krijgt die wel straf. De les daarna heb ik geen last van de leerling. Peter geeft aan dat het voor de leerling goed is om te leren dat je je fouten zelf kunt/moet oplossen. Dit vind ik een erg goede redenatie. Op school moeten ze deze kans krijgen, omdat ze hier nog geen grote fouten maken, maar eerder kleine die gemakkelijker op te lossen zijn.

Het is interessant om te zien dat twee manieren met hetzelfde doel, namelijk het oplossen van een probleem in de klas, toch zo kunnen botsen. Zelf heb ik de ervaring dat je als leraar een grote hoeveelheid stof hebt die je in een korte tijd dient uit te leggen. Het is daarom vanzelfsprekend dat je niet telkens een les stil wilt zetten om zaken pedagogisch gezien uit te kunnen praten. Daarom neig ik naar het standpunt van mevrouw Boon te gaan. Vaak genoeg levert schrijfstraf ook geen haat, maar respect op voor de leraar, omdat de leerlingen op lange termijn grotere stappen hebben kunnen zetten op didactisch gebied. Wel zorg ik er altijd voor dat een leerling inziet waarom hij/zij fout zit door na de les dit met de leerling te bespreken. Op deze manier werk je zeker aan de ontwikkeling en niet de belemmering van de leerling.

Er wordt gesproken dat het zonde is van de tijd om leerlingen de keuze laten maken, de leerling lost het probleem op of ‘kiest’ voor straf (vanaf 5:20). Ik denk dat dat een hele goede manier is om de leerling verantwoordelijkheid te geven, daar kunnen ze heel veel van leren. Die methode wordt door de presentatrice als snel bestempeld als ‘zonde van de tijd’ maar ik denk dat het juist goed is voor een leerling om te leren hoe je fouten oplost. Dat moeten ze ook leren. Je geen strafwerk als je iets fout doet op het werk, je moet zorgen dat je dat zelf zo snel mogelijk oplost. Ik denk dat Berry wel een punt heeft, probeer het op te lossen en niet simpel af te schuiven als straf maar zorg dat de leerling begrijpt waarom die straf krijgt. Per situatie is het natuurlijk wel anders, iets als boeken niet bij je hebben kun je vrij snel afleren met strafwerk maar iets als pesten verhelp je hier totaal niet mee.

Late reactie zie ik, net naar een lezing van Mevr. Boon geweest. Zeer inspirerend, er wordt ook hier in dit forum te veel nadruk gelegd op de straf methode en niet op het gedegen onderzoekswerk dat gedaan is. De basis is altijd respect voor elkaar en dat houdt ook in dat je op tijd bent, je huiswerk af hebt, etc. Anders toon je geen respect voor die ander. De gekozen uitwerking in het geven van strafregels werkt helend en geeft bewezen resultaten. Jan Ruigrok staat niet voor nieuw denken hij staat voor geitenwollen sokken annmodderen methodes.

Zelf ben ik Time Out leraar, straffen is mij dus niet onbekend. Vooralsnog lijkt het erop dat straffen niet altijd helpt. Sterker nog het lijkt jongeren nauwelijks iets te doen en dit onder het mom, het doel heiligt de middelen. Duidelijk zijn als docent, structuur aanbieden, zodat kinderen weten wat je aan ze hebt. Ook ouders spelen een hele belangrijke rol in het geheel, je moet deze achter je hebben staan! Anders ben je nergens! Ik ga zelf eerst altijd het gesprek aan met de kinderen, er is namelijk vast een reden voor hun gedrag. I.p.v. strafwerk te geven zorg ik ervoor dat middels mijn gesprekjes het gedrag hersteld. Als dat eenmaal lukt, zet ik ze aan het werk bij mij in het kantoor/lokaal. Bij goed herstel moet het uitgangspunt zijn, terug in de klas. Geen straftwerk dus! Als het echt de spuigaten uitloopt, neem ik contact op met ouders! Inspelen op de behoeftes van onze kinderen door idd.bv.te luisteren naar ze helpt en voorkomt vaak meer dan straffen.

Oudleerling over zijn strafgevende leraar: "Die was wel streng en duidelijk, ik heb hard voor hem gewerkt" Oudleerling van 'herstelrechtdocent': "Hij had respect voor alle leerlingen. Zowel daders als slachtoffers werden serieus genomen en gelijkwaardig behandelt. Iedereen werd erkend. Ik heb daar heel veel bij en van geleerd".

Wat me het meeste opvalt is dat hier sprake is van een schijntegenstelling, waarbij twee technieken 'praten' en 'straffen' tegenover elkaar worden gezet. Ik denk dat je als leraar altijd voor ogen moet houden dat je met mensen te maken hebt, met al hun talenten, tekortkomingen, dromen en behoeften. Niets werkt altijd bij iedereen, een streng klimaat in de klas kan een enorme rust geven, maar levert nog geen veiligheid voor leerlingen op, dat kan alleen als de docent ook toont hij leerlingen als volwaardige mensen ziet, ze complimenteert, ze laat participeren, en ja, ook af en doe de discussie met ze aangaat.

Mooi dat er voor hetzelfde" symptoom " meerdere medicijnen zijn.... Interessant is te zien in het effect of het slechts bij symptoombestrijding blijft, of dat er een "homeopatische zelfregulerende ontwikkeling "wordt geactiveerd, waar tevens een leerproces heeft plaatsgevonden. Wat is mij insteek als docent: kinderen mijn vak leren of vooral leren voor het leven? Ongetwijfeld speelt ook selffulfilling prophecy een rol, zowel bij de betreffende leraren, als wellicht ook bij Astrid en Jan. Een mooi filmpje, bruikbaar als kickoff voor b.v. een workshop of studiemiddag.

Lynne zegt op leraar24 (thema schrijfstraf) Ik zit nu zelf in 5H, en heb laatst ook strafregels gekregen omdat ik mijn huiswerk niet in orde had - en die straf was absoluut terecht en goed. Ik kijk nu wel uit, als ik weer mijn huiswerk niet voor elkaar heb mag ik weer schrijven, maar dan nog langer! Als een leerling het huiswerk niet af heeft, en de rest van de klas wel, vind ik dat die leerling dan juist iets onzinnigs en oninteressants moet doen in de vrije tijd. Anders heeft het gewoon geen nut. Je hebt er nauwelijks last van, want er gaat toch geen vrije tijd verloren. Het is veel effectiever om een straf te geven die vrije tijd in beslag neemt, waardoor je toch geen lessen mist. Ik ben nogal verbaasd dat ik het zelf vind, maar ik denk dat als alle docenten dit doen, het hen veel moeite zal besparen. Ik durf te wedden dat leerlingen hun huiswerk voor elkaar zullen hebben na een tijd. Bij mij op school is het al ingevoerd, en ik heb mijn klasgenoten nog nooit zo vaak het h

Gij zult uw spullen meenemen en indien niet het geval zult gij in honderdvoud noteren dat u uw spullen dient mee te nemen! Wat een visie zit daar achter? Wat ik vooral mis is dat mevrouw Boon zich niet afvraagt wat de reden is van het gedrag. Conflicten bestrijden met het maken van een nieuw conflict (straf) is de manier om nog meer conflicten te vormen. Volgens mij moet de eerste vraag zijn: hoe komt het dat havo 4 zich gedraagt zoals ze zich gedraagt (wat jammer trouwens dat er zoveel fantastische havo 4 klassen tekort gedaan worden in dergelijke discussies, want in werkelijkheid gaat het in bijna alle klassen gewoon uitstekend!!!!!!!!!!). Ik ben van mening dat we gebruik moeten maken van de gezonde kant van ongezond gedrag! Is ongewenst gedrag in de klas geen manier van groepen om dingen (onbewust) aan de kaak te stellen in de klas of de school? Een conflict kun je zien als een probleem, maar ik zie het in mijn boek ‘orde gevraagd!’ vooral als een kans. En die moet je grijpen en ni

Astrid vertegenwoordigt wat mij betreft de oude wereld en meneer Rigardus de nieuwe! Het gaat volgens mij op de scholen niet alleen om feiten kennis maar ook persoonlijke ontwikkeling. Dat mag dus ook best wat tijd "kosten". Straffen heeft nog nooit echt geholpren, het is symptoombestrijding en is uit onmacht geboren. In contact gaan en de overtreder aanspreken op zijn verantwoordelijkheid én talenten heeft volgens mij een positieve uitwerking op de groei van betreffend kind. .Gelukkig zien steeds meer opvoeders dat in!

Snugger straffen? Strafregels schrijven? In de hoek zetten, wellicht ook. Hoe diep is gedragstherapie gevallen. Het is schaamteloos dat Boon dat therapeutisch noemt. Het is individueel gericht. De benadering van Ruigrok is veel meer relationeel en doet een beroep op de leerling in relatie tot zijn klasgenoten, de leden van zijn 'community'. Duidelijk veel lastiger te doen, maar veel beter voor een samenleving. Interessant dat de orthopedagoog (een vrouw)de mannelijke, individualistische benadering kiest en de coach (een man) een feminine relationele en contactvolle benadering. Als dit een debat is: 5-0 voor meneer Rigardus

meeste verbazing had ik bi jde uitspraak van Astrid Boon dat alleen mentoren CONTACT hoeven te maken met leerlingen. Vakdocenten zijn daar niet voor? Die kunnen zonder? Een auto krijg je ook niet vooruit als je niet eerst contact maakt.

Beste mevrouw Kamphuis, Het is wellicht aan te raden eerst de video even op pauze te zetten en te wachten tot deze helemaal is geladen. Dan zou de video het beter moeten doen.

Beste meneer/mevrouw, Graag zou ik het gesprek ongewenst gedrag van pubers willen beluisteren maar ik krijg geen duidelijk gesprek. er zijn continu haperingen. Kunt u me helpen? groetjes Heidi kamphuis