Ik werd opgebeld door een vriend. Hij zei: ‘We moeten praten.' Ik ken hem al van de middelbare school en ik hoorde aan zijn stem dat het hier niet om iets gezelligs ging. Ik stelde voor af te spreken bij ons vaste innamepunt.
‘Nee, daar niet,' zei hij. Hij noemde de naam van een mij onbekende gelegenheid in een buitenwijk. ‘In wat voor vermomming zal ik komen?' vroeg ik in een poging de sfeer wat te verluchtigen, ‘gewoon man met hoed en zonnebril of maar gelijk in een boerka.'
Er kon zelfs geen grinnikje af. Bezorgd meldde ik mij op het afgesproken tijdstip in het vrijwel lege café. Toch keek mijn vriend schichtig om zich heen. Er stond een reusachtige alcoholische versnapering voor zijn neus en ook nog een versgeleegd glas. Hij keek mij verwilderd aan.
‘Wat is er jongen?' vroeg ik onmiddellijk.
Hij schudde zijn hoofd en ik zag dat zijn ogen rood en vochtig waren.
‘Wil Tineke scheiden?'
Hij schudde zijn hoofd.
‘Heb je een nare ziekte?'
Hij schudde zijn hoofd.
‘Ben je dan misschien failliet?'
Het had gekund, het is immers crisis, maar dát was het niet.
Hij boog zich over de tafel, keek nog een paar keer spiedend om zich heen en fluisterde: