Werkvorm geschiedenis: verboden te zeggen

lerarenredactie | bijgewerkt op 01 december 2010

Steeds vaker wordt bij het vak geschiedenis een beroep gedaan op de zelfstandige onderzoekende kwaliteiten van de leerling. Met interactieve en activerende werkvormen kun je deze vaardigheden oefenen. Een werkvorm is ‘Verboden te zeggen’.

‘Het is een ingewikkelde werkvorm om uit te leggen en dus ook om te instrueren. Meestal instrueer ik het door het een keer te doen.’, legt vakdidacticus Hanneke Tuithof uit. Kort komt deze werkvorm er op neer dat je één leerling kort de klas uit stuurt. Als de leerling weg is schrijf je een begrip op het bord die de leerling moet raden, met daaronder nog een aantal woorden die niet gezegd mogen worden. De leerling komt terug in de klas en een andere leerlingen moet het hoofdbegrip dan uit proberen te leggen zonder één van de woorden op het bord te noemen.

Voordelen

Het leuke aan deze werkvorm is dat het een soort spel is. Leerlingen worden hierdoor enthousiast gemaakt. Daarnaast is het erg leerzaam om leerlingen begrippen te laten verwoorden buiten het normale scala aan woorden om. Hierdoor moeten ze intensief aan de slag met de begrippen en zullen nieuwe verbanden moeten leggen.

Andere werkvormen

In de serie ‘Werkvormen geschiedenis’ worden verschillende werkvormen besproken. Een vakdidacticus legt de werkvorm uit en een groep leraren in opleiding gaan er mee aan de slag. Afsluitend wordt er op de werkvorm gereflecteerd. In afzonderlijke video’s komen ook de volgende werkvormen aan bod:

Leraar24 helpt je graag met kennis over onderzoek en onderwijs in de praktijk.

Leraar24 helpt je graag met kennis over onderzoek en onderwijs in de praktijk.